Nederlandse fluitisten van 1750-1950

Rien de Reede, voormalig fluitist in het Concertgebouworkest, heeft met de grootste dirigenten tal van uren op het podium doorgebracht: Giulini, Bernstein, Dorati, Haitink, Kondrashin, Jansons, Harnoncourt en Chailly.

In deze lezing vertelt hij nu eens niet over het orkest, maar over de geschiedenis van het fluitspel in Nederland. Dat blijkt heel wat spannender te zijn dan lange tijd gedacht. Je krijgt antwoord op vragen als:

• Wat was de reden dat dirigenten als Gustav Mahler aan de Weense opera en Arturo Toscanini bij de New York Philharmonic een duidelijke voorkeur hadden voor Nederlandse fluitisten? 
• Waarom ging de beroemde Louis Drouet naar Parijs nadat hij hier voor Louis Napoleon regelmatig optrad en goed betaald werd.
• Waren er in de 18e en 19e eeuw ook wel vrouwelijke fluitisten?
• Waarom zocht Mengelberg in het buitenland naar fluitisten voor het Concertgebouworkest?
• Is er wel goed Nederlands repertoire voor fluit?

Hij vertelt over de Nederlandse fluitisten die een grote rol speelden in Wenen (Ary van Leeuwen en Jacques van Lier) en in New York (Jan/John Amans en Hendrik de Vries). Zelfs in de filmindustrie in Hollywood waren Nederlandse fluitisten welkom. Hij vertelt over Albert Fransella, de Paganini van de fluit, die van Amsterdam naar Londen verhuisde en die daar als fluitist in 1898 de eerste grammofoon-opnamen maakte. Niet te vergeten wat er allemaal aan voorafging: de in Amsterdam geboren Louis Drouet die van Napoleon in Parijs een kristallen fluit kreeg; Joachim Quantz, de fluitleraar van Frederik de Grote, die Nederland bezocht, enz. Maar, de fluitisten die in het orkestje van Willem V speelden waren allemaal buitenlanders omdat er hier toen bepaald niet zo goed werd gespeeld. Hoe kon het niveau in zo’n 150 jaar enorm hoog worden?

Laat je meevoeren door zijn enthousiaste verhaal! Video- en audio-opnamen maken deel uit van de lezing. Na afloop beantwoordt hij vragen uit het publiek.